جمعه ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ - ۱۰:۲۹
ندای بی‌امان در غیبت ۱۱۸۳ ساله؛ آیا قلب‌های ما در برابر استغاثه‌ی امام نرم شده است؟

حوزه / انقلاب امام زمان (عج)، انقلابی مردمی و مبتنی بر اراده‌ی ملت است؛ لذا ظهور ایشان، فراتر از یک اتفاق تاریخی، در گروی رسیدنِ ما به مرحله‌ای از پختگی و قدرت است که بتوانیم از امنیت ایشان پاسداری کنیم. در میان این انتظار، بزرگ‌ترین دشمن ما، سنگدلی و بی‌عاطفه شدن نسبت به تنهایی و آوارگیِ ۱۱۸۳ ساله حجت خداست.

به گزارش خبرگزاری حوزه، آیا ظهور، تنها یک وعده‌ی دور در افقِ تاریخ است یا سرانجامِ نیازِ فطریِ بشر به عدل و حقیقت؟ این واقعه‌ی سترگ، نه فقط یک تغییر سیاسی، بلکه نقطه‌ی عطفِ تکاملِ بشری و طلوعِ خورشیدِ عقلانیت و صلح بر زمین است؛ جایی که حقیقتِ دین و کرامت انسان، در سایه‌ی عدلِ الهی شکوفا خواهد شد. اما پرسش اصلی اینجاست: سهم ما در وقوع این رویداد چیست؟ آیا انتظار، حرکتی منفعلانه است یا یک مهندسیِ دقیقِ تربیتی؟ در این باره، حجت‌الاسلام محمد شجاعی بیاناتی داشته‌اند که در به تبیین این موضوع می‌پردازد.

امام حسین (علیه‌السلام) هنگامی که همه یارانش کشته شدند، در تنهایی فریاد «هل من ناصرٍ ینصرنی» سر داد؛ و همین فریاد، دل چند نفر از لشکریان عمر سعد را شکست و نرم کرد، به‌گونه‌ای که به خدمت حضرت شتافتند.

اکنون امام زمان (عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) فرموده است: «من هر روز این ندای «هل من ناصرٍ ینصرنی» را سر می‌دهم.»

آیا معنایش این است که ما نمی‌شنویم؟

واقعاً حضرت همین حالا ما را به یاری خویش فرامی‌خواند؛ زیرا انقلابِ امام زمان (عج) انقلابی مردمی و اختیاری است و تا مردم نخواهند، حضرت ظهور نمی‌کند. پس باید بفهمیم و بشنویم که امام زمان (عج) چنین است و دل ما نرم شود.

دعای «اللهم لَیِّنْ قَلبی لِوَلیِّک» چقدر زیباست! امام زمان (عج) فرموده است: هر وقت خواستید دعا کنید، به خداوند بگویید: «خدایا، دل مرا نسبت به امام زمان نرم کن؛ قسی‌القلب نباشم و بی‌عاطفه نباشم.وقتی می‌فهمم که حضرت، به تعبیر امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام)، یک هزار و یکصد و هشتاد و سه سال است آواره، طردشده، تنها و یگانه است، دلم می‌سوزد و نرم می‌شود. اما کسی هست که دلش نرم نشود؛ صدای حضرت را می‌شنود، ولی تأثیری بر قلبش نمی‌گذارد.

شاید کسی بپرسد: چرا حضرت یک هزار و صد و هشتاد و سه سال است آواره است؟ چرا نمی‌آید؟ خدا اجازه بدهد بیاید. در پاسخ باید گفت: همان‌گونه که یازده امام پیشین را کشتند، اگر حال بیاید، حضرت را نیز می‌کشند. حضرت باید در زمانی ظهور کند که ما عرضه‌ی حفظ امنیت اماممان را داشته باشیم.

در دنیا چگونه یک انسان تصمیم می‌گیرد از لشکر عمر سعد بیرون بیاید و بگوید: «اکنون می‌روم تا به سیدالشهدا یاری برسانم»، با آنکه می‌داند کشته خواهد شد؟

زیرا دلش نرم شده بود. درست است که در لشکر عمر سعد بود، اما دلی خوب داشت و همین دلِ نرم، یاری‌اش کرد.

خدا نکند انسان قسی‌القلب شود و سخت‌دل گردد و نتواند تصمیم درست بگیرد.

برای شنیدن صوت اینجا کلیک کنید.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha